Rozdział 10

-Proszę - powiedział Alex podając mi koc. Siedzieliśmy właśnie przy rozpalonym ognisku i piekliśmy pianki.

- Ile miałeś dziewczyn? – zapytałam po dłuższej chwili ciszy

- Trzy.

- Naprawdę?

- Aż taki lowelas to ja nie jestem- zaśmiał się - Dlaczego pytasz?

- Ciekawość

- Ostatnia miała na imię Milena. Po rozstaniu.. nie mogłem się pozbierać…

- Tęsknisz?

- Do niedawna strasznie. Nie myślałem o nikim innym. Wszystko co robiłem kojarzyło mi się z nią, przypominało mi nasze wspólne chwile. Ale odkąd poznałem ciebie to się zmieniło – uśmiechnął się. Położyłam się na kocu i zaczęłam wpatrywać w gwiazdy. Chwilę później dołączył do mnie Alex.

-Widzisz tamte – wskazał mi palcem – to moje ulubione. Przynoszą mi szczęście.

-Ciekawe.

- Niki – zaczął. Strasznie mi się podoba jak tak do mnie mówi. – Wiesz, bardzo mi na tobie zależy. – powiedział po czym ponownie mnie pocałował. Nie mogliśmy się od siebie oderwać. W sumie to nie chciałam tego robić. Ale niestety musiałam… Nie byłam jeszcze gotowa na to wszystko, po tym co zrobił mi Ethan.

- Jest już późno. Powinniśmy wracać. - powiedziałam

-Tak, masz racje.

Alex odwiózł mnie do domu. Wysiedliśmy z samochodu i trzymając się za ręce ruszyliśmy w stronę domu.

- Ooo kogo ja tu widzę!!- krzyknął jakiś znajomy głos.

Ethan

                                                                                 ***

Jak go zobaczyłem  myślałem, że zaraz nie wytrzymam i mu przywalę..

-Niki poczekasz chwilę w samochodzie? – zapytałem i obróciłem się w stronę Ethana

 -Widzę, że teraz gustujesz w innych istotach. – powiedział Ethan drwiącym głosem.

-Co proszę?!- Powiedziała Niki stawając między nami dwoma.

-Oczywiście, że nie poczekasz – powiedziałem pod nosem. Była uparta jak osioł.

-Jak to, nie powiedziałeś jej?

-Czego mi nie powiedział? – zapytała Niki

-Ethan proszę Cię… -powiedziałem zdenerwowanym głosem

-No halo! Czekam na wyjaśnienia. Czego mi nie powiedziałeś! –krzyknęła Niki patrząc mi w oczy

-No jak to czego. Tego, że jest wampirem. –powiedział Ethan drwiącym głosem.

-Nie wierzę Ci.

-Tak? To zapytaj swojego chłoptasia.

-Powiedz, że to nie jest prawda! Proszę…- powiedziała Niki ze łzami w oczach wpatrując się we mnie. Stałem jak wmurowany w ziemię i nie umiałem nic z siebie wydusić.

-Ufałam Ci!!! – wykrzyknęła Niki biegnąc w stronę domu. Popchnęła siedzącego na schodach Ethana i zatrzasnęła za sobą drzwi.