Rozdział 8

Wybiegła na ulice tak niespodziewanie. W ogóle jej nie widziałem! Mam nadzieję, że nie stało się jej nic poważnego… Halo słyszysz mnie? Haloo!!

Nie odpowiada… Natychmiast  zadzwoniłem po pogotowie…

Obudziła się po 2 dniach..

                                                                                    ***

- Gdzie ja jestem?!- wykrzyknęłam z siebie.

- W szpitalu

- W szpitalu, jak to?

- Potrącił Cię samochód …

-Co? Jak to?! A co mi właściwie jest?

-Masz lekki wstrząs mózgu i mocno połamaną nogę.

-Ale będę mogła chodzić?!

-Tak, tak.

-A kim ty właściwie jesteś?!

-Jestem Alex. To ja Cię potrąciłem. Tak nagle pojawiłaś się na drodze nie dałem rady wyhamować.-powiedział ze łzami w oczach i smutkiem w głosie. I wtedy przed oczami pojawił mi się obraz tego co zobaczyłam w pokoju Ethana.

-A gdzie moi rodzice? Wiedzą?

-Tak powiadomiłem ich. Powiedziałem, że jesteś pod dobrą opieką i nie muszą wracać z spotkania rodzinnego.

-Skąd miałeś do nich numer telefonu?

-Z twojej komórki.

-Grzebałeś w mojej komórce?!

-Spokojnie nic nie szperałem. Wszedłem tylko w kontakty i znalazłem numer o nazwie „Mama” więc stwierdziłem, że to chyba oni - uśmiechnął się.

-No tak to logiczne. Alex miał około 18 lat, krótkie (ale nie aż tak bardzo) blond włosy i mocno zielone oczy, w których właśnie utonęłam. Dziwne połączenie, nigdy wcześniej nie widziałam blondyna z zielonymi oczami. Albo widziałam tylko nie zwracałam na to uwagi.

-Jakiś Ethan dzwonił 12 razy. Był tutaj ale pielęgniarka go nie wpuściła.

-I dobrze. Nienawidzę go… -musiałam oderwać oczy od pięknych oczu Alexa- Jeżeli znowu tutaj przyjdzie to bardzo Cie proszę, nie wpuszczaj go pod żadnym pozorem, wywal za drzwi. NIE CHCE GO WIDZIEĆ NA OCZY!

-Dobrze. Przegonie dupka. A teraz się prześpij.

-Dziękuję. A właściwie dlaczego to robisz?

-Dlaczego co robię?- zrobił zdziwioną minę.

-No jesteś dla mnie taki miły…

-Wiesz mało co Cię nie zabiłem. Muszę Ci to jakoś wynagrodzić. – powiedział i uśmiechnął się – Teraz idź spać. Odpocznij trochę.- Ponownie się uśmiechnął i pocałował mnie w czoło, gdy ja już zapadałam w głęboki sen…

______________________________________________________________

Troszeczkę krótki. Taka jakby rozgrzewka przed kontynuacją :)